Tekst autorstwa Takahiro Sato i Manabu Nakagawa. Istnieje wiele złożonych przyczyn silnej pozycji i dominacji Chińczyków w tenisie stołowym i na pewno sama liczebność nie jest wystarczającym argumentem. Co jest więc powodem? Żeby go wskazać przyjrzyjmy się China National Games 2013.

Czym są China National Games?

Dla niektórych zawodników ten turniej jest ważniejszy niż Igrzyska Olimpijskie i mistrzostwa świata, dlatego też bacznie mu się przyglądamy.

W 1959 roku mistrzostwa świata zostały rozegrane w Niemczech po raz pierwszy od wybuchu wojny. Oglądało je ponad 40.000 widzów. Byli świadkami zwycięstwa chińskiego zawodnika Jung Kuo-Tuana, ale sześć z siedmiu medali zdobyli zawodnicy japońscy.

W tym samym roku zostały rozegrane po raz pierwszy China National Games, które stawały się coraz bardziej prestiżowym turniejem, a od 1993 roku są rozgrywane w cyklu czteroletnim.

Trudniejsze do wygrania niż Igrzyska Olimpijskie?

Uczestnicy kwalifikują się do turnieju na poziomie rozgrywek lokalnych i regionalnych. Już przejście tej pierwszej fazy jest osiągnięciem, ponieważ poziom rozgrywek jest bardzo wysoki. Pod tym względem National Games nie różnią się od Igrzysk, ale jest jedna różnica : stopień trudności.

Od 2012 roku kraje biorące udział w Igrzyskach mogą wystawić tylko dwóch zawodników w konkurencji singlowej.

W National Games po fazie kwalifikacji w turnieju głównym pozostaje 30 zawodników. Interpretując to w sposób nieco prowokacyjny można powiedzieć, że w takiej sytuacji Chińczykowi jest łatwiej zdobyć złoty medal olimpijski, ponieważ ma do pokonania tylko jednego zawodnika z Państwa Środka. Jest to powód dlaczego opinia, że zwycięstwo w National Games jest trudniejsze do osiągnięcia niż złoto olimpijskie, jest tak rozpowszechniona w Chinach.

Interesujące jest również to, że tak prestiżowy turniej nie jest praktycznie znany poza granicami Chin. Zamierzamy to zmienić!

Zdobywając Olimp.

W 2013 roku National Games odbyły się w Anshan w prowincji Liaoning, znanym też jako Żelazne Miasto z powodu jego rozkwitu podczas ery rozwoju kolei. Oprócz tenisa stołowego rozgrywane są tam też zawody w piłce ręcznej, pływaniu i piłce nożnej. Dla podkreślenia znaczenia National Games specjalnie z tej okazji wybudowano nowe obiekty sportowe nazwane Olimpic Sport Centre. Nie tylko nazwa, ale również ścisłe procedury bezpieczeństwa przypominają Igrzyska Olimpijskie.

Kiedy trzeciego września 2013 roku weszliśmy do hali jednocześnie zobaczyliśmy Ma Longa grającego zabójczy topspin i cieszącego się ze zdobytego punktu, jak gdyby zdobył mistrzostwo świata. Na stole numer 2 odbywa się ćwierćfinał turnieju drużynowego pomiędzy Pekinem i Syczuanem. Na innym stole drużyna złożona z Wang Hao, Fan Zhendonga i Zhou Yu gra przeciwko drużynie prowadzonej przez Ma Lina.

Nie ma znaczenia gdzie jesteś gwiazdą, ma znaczenie gdzie stajesz się gwiazdą.

Nawet nie rozumiejąc chińskiego szybko wczuwa się w atmosferę turnieju. W przeciwieństwie do mistrzostw świata lub Igrzysk, nikt tu nie jest uważany za niepokonanego.

„Szacunek oznacza tylko jedno – zmniejszenie swoich szans na zwycięstwo.”

Oczywiście zawodnicy światowej czołówki występują w turnieju, ale spotykają się ze zdecydowanie mniejszym poważaniem ze strony przeciwników. Widzimy Ma Longa i spółkę grających na 100% swoich możliwości z zawodnikami, o których wcześniej nie słyszeliśmy, wspieranych przez głośno dopingujących ich fanów. Dlatego zadajemy sobie pytanie:

Dlaczego ci zawodnicy wydają się być tak nieobecni podczas innych imprez, a tu okazują takie emocje po każdym zdobytym punkcie?”

Odpowiedź jest prosta dla większości graczy:

„Bo inne turnieje nie mają takiego znaczenia.“

Dla kariery – dla honoru.

Wartość wygranego meczu jest bardzo wysoka, zwłaszcza dla zawodników spoza kadry narodowej. To oznacza zażarte pojedynki i wspaniałe widowisko dla widzów przed telewizorami, a zwłaszcza kibiców na trybunach. Wszyscy wiedza, że wszystko może się tu zdarzyć, wszystko jest możliwe.

Wrażenia z turnieju mężczyzn.

Wróćmy do pierwszego wieczoru i ćwierćfinału Shandong, reprezentowanego przez Zhang jike, Wu Hao i Kong Ling Shaun) przeciwko Szanghajowi (Wang Liquin, Shang Kun i Xu Xin), który został przegrany przez drużynę mistrza świata. Sensacyjnie przedstawiają się wyniki poszczególnych gier: Wu Hao pokonał Xu Xin, a Zhang Jike przegrał z Wang Liquinem i Xu Xinem.

W tych zawodach drużyna to drużyna. Zawodnicy na ławce dopingują i angażują się w walkę o każdy punkt nie mniej niż zawodnik przy stole. Zdobycie 11 punktów w takiej atmosferze jest wydarzeniem samym w sobie.

W międzyczasie drużyna Chińskiej Armii (Wang Hao, Zhou Yu, Fan Zhendong) grała przeciwko reprezentacji prowincji Guandong (Ma Lin, Zhao Zhou i Lin Gaoyen), wygrywając mecz pomimo przegranej Wang Hao w obydwóch pojedynkach z Lin Gaoyen i Ma Linem. Drużynę do zwycięstwa poprowadzili młodsi gracze wygrywając wszystkie swoje pojedynki. Nie ma wielu zawodów, w których tacy zawodnicy jak Zhang Jike i Wang Hao odchodzą od stołu pokonani.

Duże znaczenie ma zdecydowanie mniejszy strach przed konfrontacją z utytułowanym zawodnikiem niż widać to w przypadku graczy z innych krajów. To samo dotyczy trenerów. Następnego dnia podczas półfinałów przeciwko faworyzowanej reprezentacji Pekinu (Ma Long, Yan An i Hou Yingchao), Wang Hao został wystawiony jako trzeci zawodnik swojej drużyny, a cała presja spoczywała na barkach Fan Zhendonga i Zhou Yu. Ta taktyka się powiodła i Fan Zhendong pokonał Yan An 3:0, a Zhou Yu sensacyjnie zakończył pojedynek z Ma Linem wygrywając 3:1. Wang Hao pozostając w komfortowej pozycji łatwo wygrał z obrońcą Hou Yingchao, zapewniając zwycięstwo drużynie Chińskiej Armii.

W drugim półfinale pomiędzy Szanghajem i prowincją Tianjin (Hao Shuai, Li Ping i Liu Yanan), Szanghaj wygrał łatwo 3 do 0.

WANG Liqin vs HAO Shuai:

Tak dotarliśmy do finału rozegranego pomiędzy drużyną Chińskiej Armii (Wang Hao z powrotem na pierwszym stole, a Fan Zhendong na trzecim) a reprezentacją Szanghaju (Xu Xin na pierwszym stole, Wang Liqin na trzecim).

W pierwszym pojedynku Wu Hao grał wyjątkowo dobrze przeciwko Wang Hao i prawie udało mu się go pokonać. Wang Hao wygrał piłkę meczową przy stanie 15:13 w piątym secie i zapewnił swojej drużynie pierwszy punkt.

Drugi pojedynek również zasługuje na uwagę. Zhou Yu grał wyjątkowo szybko przeciwko Xu Xin, uderzając piłkę tak wcześnie, że jego oponent nie mógł zdążyć na czas. Wynik 3:0 mówi sam za siebie.

Trzeci pojedynek to walka doświadczenia z młodością. Wang Liqin, wielokrotny mistrz świata zmierzył się z Fan Zhendongiem, młodzieżowym mistrzem świata. W tym przypadku doświadczenie przeważyło i Wang Liqin wygrał gładko grając sprytnie i odrzucając go od stołu.

 

Fan Zhendog vs Wang Liqin

O wszystkim zdecydował pojedynek dwóch „piórkowców”: Wang Hao i Xu Xin. Wang Hao jeszcze raz udowodnił dlaczego udało mu się zdominować świat tenisa stołowego na ponad rok, walcząc o każdy punkt i grając maksymalną agresją. W ten sposób zapewnił zwycięstwo drużynie Chińskiej Armii.

WANG Hao vs XU Xin

Turniej kobiet: Team Spirit reprezentacji Shandong powstrzymał uderzenie Pekinu.

Zawody kobiet były rozgrywane przed zawodami mężczyzn. Faworytem była drużyna Shandong (Li Xiaoxia, Chen Meng i Yang Fei Fei), nawet w półfinałach przeciwko reprezentacji Pekinu pod wodzą Ding Ning, która trzykrotnie wygrała National Games. Jedyny punkt dla Pekinu wywalczyła Ding Ning pokonując Chen Meng.

W drugim półfinale drużyna Shanxi (Wu Yang, Li Xiaodan i Gu Yuting) zapewniła sobie awans, ale w finale nie zdołała pokonać silnie wspierającej się drużyny Shandong, która wygrała National Games 2013.

Należy pamiętać, że żadne „wielkie nazwisko” nie zapewni automatycznego zwycięstwa drużyny. Podczas turnieju utytułowani gracze przegrywali z „nieznanymi” oponentami, których teoretycznie powinni z łatwością pokonać. Najlepszym przykładem jest reprezentacja Guangdong, która z Liu Shiwen (numer 1 na świecie) na czele, nie zdołała przebrnąć przez fazę kwalifikacji.

Mixty i deble mniej ważne? Nie tutaj!

Podczas Mistrzostw Świata 2009 i 2011 można było zauważyć określony sposób tworzenia chińskich par deblowych i mikstowych – zawodnicy młodszej generacji dołączali do bardziej doświadczonych i utytułowanych zawodników. Zdobycie medalu stawało się więc o wiele bardziej przypadkowe.

W Jokohamie 2009 konkurencję mikstów wygrała para Li Ping i Cao Zhen. Porównując do par występujących w innych turniejach (Wang Liqin i Guo Yue oraz Ma Lin i Wang Nan), widać brak silnych składów.

Na tym tle Chinese National Games prezentują się całkowicie odmiennie z parą Ding Ning / Ma Long wygrywającą z Ma Linem i Xu Jue czy Chen Qi i Zhou Xin Tong i spotykająca się z Zhao Zhou i Liu Shiwen w finale.

Męskie deble : młodzież na czele.

Inna konkurencja, ten sam obraz : silne deble doświadczonych zawodników (Wang Hao / Chen Qi, Ma Lin / Zhao Zhou) konkurują z młodzieżowymi mistrzami i przegrywają w pierwszej rundzie, podobnie jak faworyci Xu Xin / Wang Liqin, pozostawiając walkę o podium parom : Hao Shuai / Li Ping oraz młodzieży Fan Zhendong / Zhou Yu.

Stało się jasne, że powinniśmy nie tylko bliżej przyglądać się Fan Zhendongowi, który miał kilka dobrych momentów w 2013, ale również jego rodakowi Zhou Yu. Obydwaj zrobili znaczący postęp we wszystkich aspektach swojej gry, ale zwłaszcza pod względem szybkości i siły. To razem z umiejętnością nowoczesnej gry zapewniło sukces w postaci wygranej w finale z Hao Shuai / Li Ping 3:2. Postacią tragiczną tego widowiska jest Hao Shuai, który przy stanie 9:9 w piątym secie popełnił fatalny błąd serwisowy, otwierając młodszemu deblowi drogę do wygrania meczu. Z czego skorzystali.

W samym finale znalazły się dwa młode deble : Fan Zhendong / Zhou Yu oraz Li Muqiao / Yin Hang, reprezentujące Chińską Armię. Wygraną cieszył się Fan i Zhou.

Kobiece deble : inna konkurencja, ten sam scenariusz.

Również wśród debli kobiet zauważalny był w finałach brak „wielkich nazwisk”. Złoto również przypadło reprezentującemu Chińską Armię deblowi Mu Zi / Cao Zhen.

Gra pojedyncza mężczyzn : szansa dla młodszej generacji.

33 zawodników zakwalifikowało się do rundy eliminacyjnej Chinese National Games. Choć końcowe rezultaty nie były niespodzianką, to wcześniej niewiele brakowało by Ma Lin został wyeliminowany przez agresywnego „piórkowca” Jie Jian Wei, a mistrzowi świata Zhang Jike z trudem udało się na przewagi pokonać Shi Ming. Obydwie chińskie gwiazdy grały na maksymalnym poziomie swoich możliwości, ale to ich przeciwnicy okazali się bardzo silni.

Podczas trzeciej rundy turnieju dokonywana jest selekcja do składu B reprezentacji Chin. Zarówno młodsi, jak i starsi zawodnicy mogą zaprezentować swoje umiejętności w starciu z najlepszymi. Wielu z nich skorzystało z tej okazji.

Silny fizycznie Cheng Jing Qi zagroził Wang Hao swoimi torpedującymi topspinami, prowadząc nawet 3:0 i mając szansę na piłkę meczową. W innym pojedynku siedemnastoletni Liang Jin Kun, mistrz Azji, porwał publiczność swoją agresywną grą przeciwko Ma Long, prawie pokonując mistrza. Znowu, prawie pokonując.

Sensacjami turnieju okazali się Cui Qinglei, który pokonał Ma Lina i Yan An, który wyeliminował Zhou Yu. W ćwierćfinałach Fan Zhendong odniósł zwycięstwo nad Zhang Jike, choć wcześniej był bez szans w starciu z Mistrzem Olimpijskim podczas Mistrzostw Świata w Paryżu. Xu Xin z trudem pokonał Yan An, podobnie jak Wang Hao w pojedynku z Cui Qinglei.

Gra pojedyncza mężczyzn : półfinały bez nowych twarzy.

Do półfinałów zakwalifikowali się Wang Hao, Ma Long, Xu Xin i Fan Zhendong.

MA Long vs WANG Hao

Obaj zawodnicy znają się bardzo dobrze, więc wynik pojedynku zależał od dyspozycji dnia. Ma Long odszedł od swojej strategii zdobywania punktów z backhandu i próbował silnych forehandowych topspinów tak często jak było to możliwe. To przeważyło szalę, a Wang Hao stawał się coraz bardziej spięty i jak wiele razy wcześniej nie zdołał pokonać Ma Longa.

XU Xin vs FAN Zhendong

Xu Xin jako zawodnik grający uchwytem piórkowym musi mieć lepszą pracę nóg i zdecydowanie więcej biegać przy stole niż przeciwnik trzymający rakietkę klasycznie. Mogło to być powodem, dla którego Xu odniósł kontuzję nogi i mecz został przerwany. Ale Chinese National Games nie są imprezą podczas której oddaje się mecz walkowerem, więc po krótkiej przerwie pojedynek został wznowiony. Kontuzjowany Xu powrócił do stołu pełen energii i wygrał set 4 i 5. Fan odzyskał dominację w 6 secie wygrywając mecz 4:2. Pomimo młodego wieku Fan znalazł się w finale przeciwko Ma Longowi.

MA Long vs FAN Zhendong

W finale Fan Zhendong poczuł presję i rozpoczął grę od błędu serwisowego. Ma Long był z kolei opanowany i skoncentrował się na atakowaniu w ciało przeciwnika. Obydwaj zagrali na maksimum swoich możliwości, tocząc bardzo wyrównany pojedynek. Jednak to Fan cieszył się po piłce meczowej.

Gra pojedyncza kobiet : Li Xiaoxia vs Chen Meng

Również konkurencja kobiet była pełna ducha walki i sensacyjnych rozstrzygnięć.
Chen Meng dotarła do finału pokonując Ding Ning, a jej przeciwniczka Li Xiaoxia, mistrzyni olimpijska zdołała pokonać Liu Shiwen. Turniej wygrałai stając się jednocześnie jedną z trzech zdobywców złotych medali Igrzysk Olimpijskich, mistrzostw świata i Chinese National Games.

Wracając do tytułowego pytania – dlaczego Chińczycy są tak silni?

Czego mogliśmy się dowiedzieć z obserwacji w Anshan?
W wywiadzie Zhang Jike podkreślał „strukturę i organizację” tenisa stołowego w Chinach jako przyczynę jego światowej dominacji, znaczenie trenerów, kierowników ekip, psychologów i fizjoterapeutów czyli całej ekipy wspierającej zawodników.
Pozwoliliśmy sobie do tej listy dodać jeszcze :

Serwis

jest  to jedyne uderzenie w tenisie stołowym, na które żadnego wpływu nie ma oponent. W Chinach serwisu używa się jako pierwszej okazji do ataku, jest on grany bardzo agresywnie. Podczas żadnego turnieju nie obserwowaliśmy lepszych i bardziej kreatywnych zagrywek. (Kliknij, aby powiększyć.)

 

Odbiór

to samo można powiedzieć o returnie, co o serwisie. Skupiając się na backhandowym flipie „Chiquita”, możemy uznać to za budowanie bloku powtarzające się w grze każdego zawodnika, również w konkurencjach kobiecych. Tak więc chińscy gracze przyswoili sobie tę technikę i dodali ją do swojej palety uderzeń.

Spójrzmy jak Fan Zhendong gra „Chiquitę”:

Często też widzieliśmy tak zwane „stop-receive” – technikę pozwalającą zawodnikowi zagrać bardzo krótki blok przeciwko serwowi, eliminując jakąkolwiek okazję do ataku.

Karanie długich serwisów

Chińscy zawodnicy zawsze agresywnie atakują długie zagrywki. Wydaje się to być niezłomną zasadą w chińskiej szkole tenisa stołowego : jeżeli otrzymujesz długi serwis – atakuj.

Pełna fizyczna sprawność

praca całym ciałem przy odbiorze każdej piłki jest kolejną charakterystyczną techniką, którą zauważyliśmy. Zapewnia to użycie maksymalnej siły przy każdym uderzeniu. To wymaga bardzo dobrej kondycji ogólnej i szybkości, która wprowadza więcej siły do gry. Spójrzmy na przykłady.

 

ZHOU Yu

 FAN Zhendong

 

Pełna paleta stylów gry

Każdy sposób gry był widoczny podczas National Chinese Games. Nie ma żadnej specjalizacji, każda technika – atak, obrona, blok, przeciwatak, jest wykorzystywana. Nie ma znaczenia co grasz, ważne jest jak dobrze.

(Frank Voeller – adaptacja z japońskiego oryginału, Sebastian Hallen – tłumaczenie na angielski. )

O autorze

Manabu

Manabu Nakagawa jest przez 60 lat wydawcą „Raportu Tenisa Stołowego”, magazynu stworzonego przez Hikosuke Tamasu (założyciela Tamasu Co.). Od 25 lat podróżuje po świecie relacjonując ważniejsze turnieje, dbając o ich prezentację fotograficzną, przeprowadzając analizę gier oraz wywiady z zawodnikami.

Podobne Posty